Neyden sebep konuşuyoruz?
Niçin konuşuyoruz?
Kime konuşuyoruz?
Amacımız ne?
Karşımızdakinlere yaranmak mı, tutunaklık mı, bağımlılık mı, araştırmacılık mı yada onların sevgisini mi ölçüyoruz?
Biz dünyaya bunlar için mi geldik, bu mu bizim söz verişimizin karşılığı...
Sevenin sevdiği Hakk ise bizde yanak tutusak, tutuşakta yaşadğımızı anlayak…
Şayet konuşmak için geldikse bu dünyaya ne yaşarız ne ölürüz. Öncelikle bir yaşayalım, hayatı içimizde yani kendi binamızda bir yaşayalım ardı gelecektir zaten…
Ateşten yeni çıkan yada pişmekte olanın tadı olmaz ne yenilir ne içilir öylesi...
Pişmiş olana yani olmuşa da su katılmaz.
Pişmişe su katacak olan vardır elbet. Yeniden tuzunu ayarlar, çeşnilerini düzenler, terbiyeyi yeniden ayarlar vb… ama öylesi bir ustayı bulmak samanlıkta iğne aramak gibidir. Hayatta hiç birşey boşa olmaz ve hiç birşey de ziyan edilmez.
Ustası çürüyeni dahi değerlendirir boşa heba etmez. Her türlü değerlendirir ve topluma artı değer olarak kazandırır.
Şimdi milletin haline örnek verelim; İki yumurta yapan yada makarna pişiren olmuş hayatın ustası heryer tarumar heryer darmaduman nedir bu olmadan öldürme yarışmasının adı...
Bilen söylesin anlayan konuşsun!
